Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 124 675 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Banner

Wklejajcie go to dam 20 komci na miesiac. www.o-zwierzakach.bloog.pl CoolDog.pl - Czy Twój pies ma już stronę internetową?

Emu

Emu (Dromaiidae) – strusie australijskie, rodzina ptaków z rzędu kazuarowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, lotek i sterówek. Ich pióra przypominają sierść. Odżywiają się trawą, nasionami, owocami i owadami.

Do rodziny należy jeden rodzaj i następujące gatunki:
Rodzaj: Dromaius
emu (Dromaius novaehollandiae)
D. n. novaehollandiae
D. n. woodwardi
D. n. rothchildi
emu czarny (Dromaius ater syn. Dromaius novaehollandiae ater) † 1822 r.
emu mały (Dromaius baudinianus syn. Dromaius novaehollandiae baudinianus) † 1827 r


 Zdjęcie: http://pl.wikipedia.org/wiki/Grafika:Emoe.jpg
Podziel się
oceń
8
3

Ci ludzie są cool (2) | Daj komcie

Antylopa

Antylopy - nazwa potoczna grupy kilkudziesięciu gatunków parzystokopytnych ssaków z rodziny krętorogich (pustorożców) oraz jednego gatunku z rodziny widłorogich - antylopa widłoroga (Antilocapra americana). Małe antylopy nazywa się potocznie gazelami. Antylopy w warunkach naturalnych zamieszkują Afrykę, Azję i Amerykę Północną (antylopa widłoroga). Kilka gatunków introdukowano do Ameryki Północnej i Południowej. Często spotykane w ogrodach zoologicznych.


Niektóre gatunki antylop

Jest około 90 gatunków antylop w około 30 rodzajach, z których około 15 jest zagrożonych. Obejmują:
Adaks (Addax nasomaculatus) - afrykańska antylopa pustynna z rodziny krętorogich. Zamieszkuje Saharę od Mauretanii do Sudanu. Obecnie adaks należy do najrzadszych antylop.

Bawolec (Alcelaphus buselaphus) - duża antylopa z rodziny krętorogich. Występuje w Afryce środkowej i południowej, na sawannach i stepach, na terenach równinnych i górzystych.

Bejsa (Oryx gazella beisa) - duża antylopa z rodziny krętorogich, podgatunek oryksa. Zamieszkuje górzyste tereny Afryki Wschodniej.

Bongo (Tragelaphus euryceros) - antylopa z rodziny pustorożców, o ubarwieniu rdzawobrązowym z poprzecznymi, białymi pręgami, z mocnymi, lirowato wygiętymi rogami występującymi u obu płci. Zamieszkuje środkowoafrykańskie lasy i stoki gór.

Garna (Antilope cervicapra) - niewielka antylopa z rodziny pustorożców, zaliczana do gazel, bardzo szybka i zwinna, o rogach prostych, lekko śrubowatych, występujących tylko u samców. Zamieszkuje otwarte tereny wschodniej części Indii.

Gazela - rodzaj zwierząt z rodziny pustorożców, bardzo zwinne i szybkie, wyróżnione w grupie antylop ze względu na małe rozmiary, smukłą, delikatną budowę. Zamieszkują pustynie i stepy Afryki i Azji.

Gnu pręgowane (Connochaetes taurinus) - antylopa o głowie podobnej do krowiej, z tułowia, grzywy i ogona — do konia. Żyje na równinach południowej i wschodniej Afryki.
Eland (Taurotragus oryx) - zwierzę z rodziny krętorogich, największa z antylop, ubarwienie brunatno-rude z poprzecznymi białymi paskami. Występuje w równikowej i południowej Afryce.

Kama (Alcelaphus buselaphus caama) - zwierzę z rodziny krętorogich, podgatunek antylopy krowiej występujący w południowej Afryce w rezerwatach.

Kudu wielkie (Tragelaphus strepsiceros) - antylopa o płowym umaszczeniu, z kilkoma poprzecznymi, białymi pręgami; samiec ma długie, kręcone rogi. Zamieszkuje stepy Afryki wschodniej, w dużym stopniu wytępiona.

Niala grzywiasta (Tragelaphus angasii) - antylopa występująca w południowej Afryce, słowo „grzywiasta” w nazwie gatunku pochodzi od długich włosów, które można zaobserwować na szyi i brzuchu samca.

Nilgau (Boselaphus tragocamelus) - największa antylopa azjatycka zamieszkująca subkontynent indyjski.

Springbok (Antidorcas marsupialis) - mała (75 cm w kłębie), brązowo-biała gazela. Zamieszkuje południową i południowo-zachodnią Afrykę, w dużym stopniu wytępiona.

Suhak (Saiga tatarica) - zwierzę z rodziny krętorogich, zaliczane do antylop, o żółtawoszarej sierści, dużej głowie, silnie wydętym nosie; zamieszkuje w małych stadach stepy i półpustynie środkowej Azji i regionu podkaukaskiego.





Podziel się
oceń
10
1

Ci ludzie są cool (3) | Daj komcie

Gepard

Gepard (Acinonyx jubatus) dawniej występował na południu, północy i zachodzie Afryki, w południowej Azji, na południu Indii i Bliskim Wschodzie. Dzisiaj z rzadka spotykane są w górach północnego Iranu i wzdłuż granicy z Turkmenią. Również afrykańskie gepardy są zagrożone. Jest ich niewiele ponad 10 00, poczynając od południowo-zachodnich parków afrykańskich, na wschodnich kończąc. W narodowym parku Nairobi jeden gepard przypada na 13 km2. W tanzańskim parku Serengetti - jeden - na 320 km2. Gepardy zamieszkują suche sawanny, czasami porośnięte drzewami. Deszcze padają tu stosunkowo rzadko, spada od 50 do 100 mm3 rocznie. Gepard szuka pożywienia na sawannie. Konkuruje z takimi mięsożernymi myśliwymi jak lwy, pantery, szakale i likaony. Na swoje szczęście jest najszybszy wśród kotów. Jest równie wysoki jak lew, ale dwa razy lżejszy. Ma małą głowę, umięśnione i smukłe ciało, pokryte czarnymi i okrągłymi cętkami, które skutecznie kryją go w sawannie. Łapy ma długie i silne. Pazurami, które nie chowają się, jak u innych kotowatych, czepia się podłoża podczas pogoni za zdobyczą. W pełnym biegu może się obrócić, gdyż poduszeczki pokryte bruzdami umożliwiają mu świetną przyczepność. Kręgosłup jest giętki i mocny zarazem. Tak jak chart, ma bardzo dobrze rozwinięte płuca i szeroko rozwarte otwory nosowe, które pomagają mu odpowiednio oddychać podczas biegu. Gepard szybciej lokalizuje swoją ofiarę za pomocą wzroku, aniżeli węchu. Rzadko atakuje większe zwierzęta, jak kudu, zebry lub antylopy nigalu. Ma zbyt słabe uzębienie. Woli polować na gazele impala i inne antylopy. Goni za zającami, gryzoniami i ptakami. Gdy tylko wykryje zdobycz, przywiera do ziemi. Potem czołga się, zbliżając się powoli. Tak jak wszystkie koty porusza się w kierunki przeciwnym do wiejącego wiatru - zwierzę nie czuje wtedy jego zapachu. Nagle zrywa się i w biegu chwyta zdobycz. Jednym uderzeniem łapy powala zwierzę na ziemię, po czym chwyta za gardło i dusi. Gepard na najczęściej zaciąga swą zdobycz w ustronne miejsce. Samica zanosi wszystko małym. Kły geparda są krótkie i wąskie, co uniemożliwiają mu gryzienie dużych kości. Zjada około 2,8 kg mięsa dziennie, pije bardzo rzadko - raz na cztery, a niekiedy nawet osiem dni. Gepard jest najlepszym łowcą gazeli. Wspaniały sprinter potrafi w ciągu kilku sekund osiągnąć szybkość do 72 km/h, a w punkcie kulminacyjnym do 115 km/h. Ale nie jest zbyt wytrzymały. Po 300, 400 metrach musi się zatrzymać, by wyrównać oddech. Jego rezerwy energii wyczerpały się. Jeśli gazela mu ucieknie, nie stara się jej gonić. Na dziesięć takich prób tylko cztery uwieńczone są sukcesem. Podczas biegu gepard podciąga tylne kończyny pod brzuch, kręgosłup wygina w łuk, potem gwałtownie się rozpręża i wyrzuca przednie kończyny przed siebie. Przez moment traci kontakt z ziemią. Ląduje na przednich łapach, podciągając tylne pod siebie i cały cykl biegu rozpoczyna się na nowo. Potrafi skoczyć na wysokość trzech metrów, ale nie umie się wspinać. Samica geparda żyje samotnie lub z potomstwem. Samce wędrują małymi grupkami, od dwóch do czterech osobników. Często są to bracia, ale zdarza się, że akceptują obecność innych samców. Na czele grupy stoi przewodnik, który ciągle musi być czujny. To on prowadzi grupę i decyduje o wyborze zwierzyny na polowanie. W tanzańskim parku Serengetti samice geparda wędrują w ślad za gnu, przemierzając obszar 800 km. Samiec znaczy granice swego terenu co sto metrów. Ślady moczu i odchodów zostawia na drzewach, zaroślach, skałach i niewielkich pagórkach. Odwraca się tyłem do drzewa i unosi ogon. Kilkakrotnie opryskuje pień, może również pozostawić ślady pazurów na korze, po czym udaje się w dalszą drogę. Gdy później pojawi się w tym miejscu inna grupa gepardów, poczuje silny zapach moczu. Przez 2 - 3 sekundy zastygają w bezruchu z otwartymi pyskami, chłonąc zapach, niekiedy liżąc pień drzewa lub skałę. W ten sposób dowiadują się o szlaku obcego geparda i o tym, kiedy przechodził. Decydują się zmienić kierunek swej wędrówki, by uniknąć spotkania. Dzięki takiemu zachowaniu rzadko dochodzi do walk między gepardami, nawet, jeśli ich obszary zachodzą na siebie. Są ostrożne i także innym drapieżnikom schodzą z drogi. U gepardów nie ma określonego sezonu godów. Samica w rui pryska moczem i fuka. Nadbiegają samce i podążają za nią, nawołując. Samica, z podniesionym ogonem, krąży od samca do samca. Czasami rywale walczą ze sobą, nawet bardzo zaciekle. Przyjmują pozycję siedzącą, gryzą się i biją przednimi łapami. Samica leży i przygląda się temu wszystkiemu. Wreszcie jeden z samców dopada ją, liże okolice narządów płciowych, kąsa zaczepnie, bawi się, dopóki samica nie ułoży się na ziemi. Dla uspokojenia chwyta ją za kark. Samica unosi tylną część ciała, a samiec usadawia się na niej. Przednimi łapami ściska łopatki samicy, a zębami przytrzymuje skórę karku. Kopulacja trwa nie dłużej niż minutę. Gdy samiec wycofuje się, otrzymuje natychmiast cios łapą w głowę. Jakiś czas samica tarza się na grzbiecie, po czym wstaje. Samica geparda nie ma stałej kryjówki. Po trzech miesiącach ciąży, w zaroślach, przychodzi na świat 1 - 6 małych, które ważą po 250 gramów. Po dziesięciu dniach wyrasta im szara grzywa, która zanika po trzech miesiącach. Matka wyrusza na polowanie, pozostawiając potomstwo bez opieki. Dwa z trzech małych gepardów padną ofiarą wałęsających się lwów, hien lub szakali, mimo że samica prawie codziennie przenosi je w inne miejsce. Małe gepardy uwielbiają zabawę. Gonią się, ciągną i czepiają jeden drugiego, tarzają po ziemi. Wydają przy tym różne piski i dźwięki -przypominające poświstywanie. Po ukończeniu półtora miesiąca odżywiają się mięsem, a po sześciu miesiącach uczą się polować przy matce. Podczas polowania samica pomrukuje na małe, aby trzymały się z dala od niej. Gdy ma już zdobycz i chce je przywołać, poświstuje. Półtoraroczne gepardy opuszczają matkę w poszukiwaniu własnego terytorium. Zdolność rozmnażania osiągają po ukończeniu szesnastego miesiąca życia. Z przymrużonymi oczami, gepardy mają zwyczaj lizać sobie nawzajem głowę, kark, łopatki. W ten sposób wyrażają swoje uczucia. Ale czasami w grupie - szczególnie przy pożywieniu - bywają nerwowe i agresywne. Jeśli jeden gepard zbliży się do drugiego, który właśnie je, ten warczy lub spogląda z pogróżką. Przybysz musi ustąpić. Jeżeli nie zrezygnuje, może otrzymać cios łapą o bardzo ostrych pazurach. Przepędzony gepard wycofuje się, ukradkiem rzucając okiem na rywala. Kiedy dwie grupy wejdą sobie w drogę, marszczą policzki i otwierają pyski. Ich białe kły wyraźnie odróżniają się od dziąseł i czarnych języków. Wyglądają wtedy naprawdę groźnie. Na ogół to wystarcza. Prawie nigdy ze sobą nie walczą. Trzy tysiące lat przed naszą erą Sumerowie chwytali gepardy, by wykorzystywać je do polowań. Według starej opowieści, mongolski władca Kulaj Khan hodował w swym letnim pałacu blisko tysiąc sztuk. W czasie polowania zakładano gepardowi kaptur na głowę i zdejmowano w chwili, gdy pojawiała się gazela. Zwierzę dostrzegało ofiarę, rzucało się na nią, przyciskało do ziemi, przytrzymując za gardło i czekało na nadejście myśliwych. W nagrodę gepard zjadał wnętrzności upolowanej zdobyczy. Ta tradycja przetrwałą długie lata. Polowania z gepardami urządzali książęta rosyjscy, arabscy, hinduscy, syryjscy. Jednak w niewoli gepardy często chorowały i rozmnażały się bardzo rzadko. Mogą swobodnie żyć tylko na wolności. Polowano na nie dla pięknych skór. W Indiach zostały całkowicie wytępione w 1952 roku.

Podziel się
oceń
12
1

Ci ludzie są cool (19) | Daj komcie

Lew cz.2

                                 Rozwój
Małe lwy rodzą się ślepe, ich oczy otwierają się około 3-11 dnia. W wieku 10-15 dni łapy młodych są już dość silne i zwierzęta zaczynają chodzić, choć na pełną sprawność muszą poczekać jeszcze 3-4 tygodnie. Do ósmego tygodnia życia matka trzyma je w ukryciu. Miesięcznym lwom wyrastają pierwsze zęby.

W wieku 1-2 miesięcy lwiątka zaczynają oddalać się od matki i bawić się z innymi, dziecięce plamy na futrze znikają w wieku 3 miesięcy. Lwy zaczynają polować w wieku 11 miesięcy, po kolejnych 5 miesiącach są już w pełni samodzielne. Lwia grzywa zaczyna rosnąć w wieku 2 lat. Samce są dojrzałe płciowo po 2,5 roku, samice w wieku 2,5-4 lat.

Samce żyją krócej niż samice. Jeśli wcześniej nie zginą w walce mogą dożyć wieku ponad 10 lat. Notowano pojedyncze przypadki 16-letnich samców żyjących na wolności. Taki wiek, 15-16 lat, dla samic jest natomiast wiekiem przeciętnym. W Parku Serengeti samice żyją do 18 lat. Przeciętny wiek życia w niewoli wynosi 13 lat. Najstarszy znany lew żył 30 lat.
                                        
Poziom zagrożenia


Ataki lwów

Ludzie obawiają się lwich ataków. Ograniczanie areałów osobniczych dzikich zwierząt zmusza je do poszukiwania źródeł żywności, a takie znajdują bez problemu w pobliżu osiedli ludzkich. Rozwijająca się turystyka również zbliża ludzkie drogi do lwich ścieżek. Lwy atakują czasem zwierzęta hodowlane znajdujące się w ich zasięgu. Zdarza się też, że wybierają człowieka jako zdobycz. Przypadki takie nie należą do częstych i na większości terenów zamieszkiwanych przez lwy nie stanowią poważniejszego problemu. Dzikie bawoły zabijają co roku więcej osób niż lwy. Masajowie ze swoimi stadami bydła koegzystują z lwami we wschodniej Afryce od czasów historycznych. Lwy rzadko napadają na żywy inwentarz, jeśli mają dostęp do swojego typowego pożywienia. Typowym zachowaniem lwa na widok uniesionej sylwetki człowieka jest zmiana kierunku na przeciwny do kierunku ruchu człowieka.

Są jednak tereny na granicy kontaktów ludzi i lwów, obecnie ograniczonych do parków narodowych i rezerwatów, gdzie pomiędzy obydwoma gatunkami dochodzi do konfliktu interesów. Najgłośniejsze przypadki lwów-ludojadów dotyczą Tsavo i Njombe.
W latach 1932-1946 w dystrykcie Njombe (Iringa w Tanzanii) na obszarze nie przekraczającym 2000 km² lwy zabiły około 1500 osób. Co najmniej 193 ataki lwów, w tym 28 śmiertelnych zanotowano w latach 1977-1991 na terenach przylegających do Gir Forest. W ciągu 15 lat (1990-2004) w Tanzanii lwy zabiły ponad 560 i okaleczyły kolejne 300 osób. Na ludzi polują zazwyczaj stare lub chore osobniki, które nie są w stanie upolować zwierząt będących ich naturalnym pokarmem. Ludzie broniący się przed drapieżnikiem zabijają go zarówno z konieczności, jak i profilaktycznie.

Choroby
Kolejnym zagrożeniem dla lwów jest ich podatność na choroby przenoszone przez psy i inne ssaki drapieżne. Wirus Morbillivirus nazwany CDV (od ang. Canine Distemper Virus) spokrewniony z wirusem nosówki wywołał w 1994 epidemię w parku Serengeti. Lwy chorują również na gruźlicę i FIV (zespół nabytego niedoboru immunologicznego kotów nazywany "AIDS kotów")
 
Liczebnoś populacji
Liczba lwów zmniejszyła się przez ostatnie 25 lat z ok. 100 tys. do ok. 25 tys. osobników. Systematycznie zmniejsza się liczba i powierzchnia zajmowanych przez nie siedlisk oraz ilość dostępnego pokarmu. Rozwijająca się gospodarka krajów afrykańskich powoduje, że człowiek wkracza coraz głębiej na terytoria zajmowane dotychczas przez dzikie zwierzęta.

 Ochrona

W Czerwonej Księdze IUCN lew figuruje w dwóch pozycjach. Afrykański Panthera leo został zaliczony do kategorii VU gatunki narażone, które mogą wymrzeć stosunkowo niedługo), natomiast indyjski Panthera leo persica został zaliczony do gatunków krytycznie zagrożonych wyginięciem (kategoria CR).


W załączniku II konwencji waszyngtońskiej (CITES Appendix II) ujęte są wszystkie kotowate (P. l. persica figuruje w załączniku I)

W niektórych krajach wprowadzono całkowity zakaz polowań na lwy (Angola, Kamerun, Demokratyczna Republika Konga, Gabon, Ghana, Malawi, Mauretania, Niger, Nigeria, Rwanda), w innych polowania dopuszczalne są jedynie w przypadkach tzw. "problematycznych", dotyczących lwów nagminnie atakujących stada zwierząt hodowlanych oraz w przypadkach stanowiących zagrożenie dla ludzi. W Burundi, Gwinei Bissau, Lesotho, Namibii, Suazi i RPA brak regulacji prawnych w kwestii ochrony lwów.

W celu złagodzenia konfliktu pomiędzy człowiekiem i lwem, ochrony zwierząt przed skutkami epidemii oraz innych czynników wynikających z ograniczania dostępnych dla nich obszarów podejmowane są szeroko zakrojone programy ochrony lwów w parkach narodowych i rezerwatach. W Indiach przygotowywany jest projekt reintrodukcji drugiej niezależnej populacji lwów indyjskich w Kuno Wildlife Sanctuary (Madhya Pradesh).

Program monitorowania lwów za pomocą nadajników GPS wprowadzany w Kamerunie od 2006 ma pomóc farmerom w ochronie stad hodowlanych.

Niezależnie od podejmowanej ochrony zwierząt żyjących na wolności na całym świecie prowadzone są programy hodowlane w ogrodach zoologicznych.









Podziel się
oceń
8
0

Ci ludzie są cool (0) | Daj komcie

Lew cz.1

Lew (Panthera leo) – duży, mięsożerny ssak lądowy z rodziny kotowatych, drugi po tygrysie - co do wielkości - wśród czterech ryczących, wielkich kotów. Jedyny kot żyjący w zorganizowanych grupach socjalnych, zaliczany do tzw. wielkiej piątki Afryki - pięciu najbardziej niebezpiecznych zwierząt afrykańskich (słoń, nosorożec, bawół, lew i lampart). Samiec lwa, łatwo rozpoznawalny po grzywie, może ważyć 200-250 kg. Samice są znacznie mniejsze, ważą 110–160 kg i nie posiadają grzywy. Samce zajmują się ochroną stada, samice polują i opiekują się lwiątkami. Niegdyś zamieszkiwały Afrykę, Azję i Europę, a jeśli uznać lwy amerykańskie za podgatunek Panthera leo - to również Amerykę Północną i Południową. Współcześnie występują tylko w Afryce, gdzie są narażone na wyginięcie i szczątkowo w Indiach, gdzie ich stan liczebny określony został jako krytyczny.

Lew jako gatunek został opisany naukowo przez Linneusza pod nazwą Felis leo (Linnaeus, 1758), następnie przeniesiony do rodzaju Leo Brehm, 1829, a w końcu zaliczony przez Pococka do rodzaju Panthera w 1930. Pochodzenie słowa Panthera jest często wyjaśniane jako złożenie greckiego pan- oznaczającego wszech- i thēr oznaczającego zwierzę, co miałoby nawiązywać do dawnego szerokiego zasięgu występowania lwów. Online Etymology Dictionary wyjaśnienie takie uważa za etymologię ludową i dopatruje się pochodzenia słowa panthera z orientalnych określeń ubarwienia zwierzęcia.
                              
Ewolucja

Wielkie koty, do których zaliczany jest lew wywodzą się z jednej linii ewolucyjnej określanej nazwą Pantherinae. Należą do niej rodzaje Panthera (lew, tygrys, jaguar, lampart), Neofelis (pantera mglista i borneańska), Pardofelis (kot marmurkowy) i Uncia (pantera śnieżna). Dotychczas nie znaleziono ich ostatniego wspólnego przodka, ale z badań mtDNA wynika, że ich linie rozwojowe oddzieliły się ok. 6 mln lat temu. Znalezione ślady kopalne sugerują, że przedstawiciele kotów podobnych do współczesnego lwa pojawili się w Afryce Wschodniej w późnym pliocenie (5-1,8 mln lat temu).Najstarsze szczątki zaliczane do linii rozwojowej lwa datowane na ok. 3,5 mln lat odnaleziono w Laetoli w Tanzanii. Niektórzy naukowcy klasyfikują go do gatunku Panthera leo, ale stanowisko takie nie jest powszechnie akceptowane ze względu na wiele niejasności.

Naukowcy są zgodni co do tego, że właściwy Panthera leo żył w Afryce co najmniej 1,5 mln lat temu i rozprzestrzenił się po całym kontynencie. Wczesnoplejstoceńskie prymitywne lwy opisywane początkowo jako P. l. fossilis pojawiły się we wczesnym i środkowym plejstocenie, a ok. 700 tysięcy lat temu migrowały do Europy i Azji. W późnym plejstocenie (100–10 tys. lat temu) były najbardziej rozprzestrzenionym dużym ssakiem lądowym. Zasięg ich występowania obejmował Afrykę, Eurazję, Amerykę Północną i Południową. W czasach historycznych (2 tys. lat temu) zamieszkiwały już tylko Bałkany (Macedonia i lasy Grecji) przez Persję aż do Indii i prawie całą Afrykę.

Lew był kiedyś - jak większość współczesnych drapieżników - gatunkiem kosmopolitycznym. Gwałtowne przemiany antropogeniczne w przeciągu ostatnich kilku tysięcy lat obecnej epoki holoceńskiej spowodowały wymarcie populacji lwów na wielu obszarach, w wyniku czego lew jest obecnie gatunkiem reliktowym, zagrożonym przede wszystkim ze strony człowieka.

Z badań genetycznych wynika, że niezależnie wyewoluowały dwie odrębne linie lwa. Jedna reprezentowana przez wymarłe pod koniec ostatniej epoki lodowcowej (ok. 10 tys. lat temu) lwy jaskiniowe i lwy amerykańskie, druga - przez współczesnego Panthera leo.
              
Zasięg występowania i siedlisko
Pierwotny zasięg występowania lwów obejmował tereny Eurazji od Portugalii po Indie, większą część Afryki oraz Amerykę - od północy po Peru. Stopniowo eliminowany z Ameryki i Europy, ostatni obszar występowania w Europie to Kaukaz, gdzie spotykano je jeszcze w X w. n.e. Pod koniec XIX i na początku XX w. wyginęły w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie. Z pierwotnego zasięgu został wyeliminowany przez czynniki środowiskowe i działalność człowieka i ograniczony wyłącznie do terenów Afryki i Indii. Większość obecnej populacji szacowanej pomiędzy 16000 a 30000 osobników występuje we wschodniej i południowej części Afryki.

Na przekór popularnemu określeniu "król dżungli" lew jest zwierzęciem otwartych równin. Można go spotkać w całej Afryce, głównie subsaharyjskiej, z wyjątkiem terenów pustynnych i lasów równikowych. Lwy dobrze się adaptują do wielu środowisk, lecz preferują sawanny bogate w ssaki kopytne, gdzie - obok hieny cętkowanej - są drugim, wielkim drapieżnikiem. Zasiedlają również tereny krzaczaste, górskie i półpustynne. W górach Bale w Etiopii populacja lwów żyje na wysokości 4240 m n.p.m. W Afryce Południowej zostały wytępione, za wyjątkiem osobników chronionych w parkach narodowych Krugera i Kalahari Gemsbok.

Nieliczna obecnie populacja lwów azjatyckich (Panthera leo persica), które w czasach historycznych żyły na Bałkanach, lasach Grecji przez Persję, aż do Indii, występuje współcześnie tylko w lesie Gir w stanie Gudżarat w północnych Indiach. W 2005 odnotowano w tym rezerwacie 359 lwów. Rezerwat ma powierzchnię ok. 1412 km². Ten podgatunek jest krytycznie zagrożony wymarciem.
                         
Charakterystyka  
Lew jest bardzo dużym kotem ustępującym rozmiarami jedynie tygrysowi. Masywne ciało z czterema potężnymi, silnie umięśnionymi łapami, zakończonymi ostrymi pazurami, wyposażone w silne szczęki jest doskonale przystosowane do powalania i zabijania nawet bardzo dużych zwierząt. Na krótkich dystansach może osiągnąć prędkość do 60 km/h. Jest raczej sprinterem, a nie długodystansowcem.


Kolejną - obok stadnego trybu życia - cechą wyróżniającą lwy wśród pozostałych kotowatych jest najsilniej zaznaczony dymorfizm płciowy. Samce są o 20-35% większe, o 50% cięższe od samic i mają grzywę długich włosów otaczającą głowę i kark, zachodzącą na barki - z wyjątkiem samców populacji z Tsavo i Senegalu, u których grzywa nie występuje lub jest szczątkowa.

Sierść lwów jest jasnobrązowa, biała na brzuchu i wewnętrznych częściach nóg, grzbiet i uszy czarne, grzywa samca od płowej (brązowo-żółtej) przez rudawą, kremową do niemal czarnej. Spotykana jest - choć rzadko - forma o białym umaszczeniu. Młode mają cętki, które zanikają z wiekiem.

W sprzyjających warunkach ryk lwa słychać z odległości pięciu kilometrów. Dominujące w stadzie samce ryczą, aby oznajmić obcym swoją obecność na zajmowanym obszarze (terytorializm), a członkom stada wskazać swoje aktualne położenie.

Znaczenie grzywy
Grzywa samca

Pierwotne lwy prawdopodobnie nie miały grzywy. Ten element dymorfizmu płciowego lwów pojawił się przypuszczalnie pomiędzy 320 000–190 000 lat temu.

Lwia grzywa jest uważana za oznakę zdrowia samca, im bujniejsza, tym silniejszy i sprawniejszy jest noszący ją osobnik. Badania wykazały, że na wybór partnera przez samicę duży wpływ ma wygląd jego grzywy. Samce z dłuższą grzywą i ciemniejszymi włosami są częściej wybierane przez samice. Groźnie wyglądająca grzywa zwiększa przewagę samca broniącego terytorium stada, stanowi naturalną ochronę głowy i szyi podczas walki, a tym samym zwiększa szanse przetrwania samicy i jej młodych. Bujna grzywa nie występuje u samców przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. U wykastrowanych samców grzywa się nie rozwija, a jeśli była rozwinięta przed kastracją może nawet zaniknąć. Minusem tej ozdoby jest to, że znacznie trudniej jest z nią poruszać się bezszelestnie. Grzywa ciemnieje wraz z wiekiem lwa.

Badania przeprowadzone w amerykańskich ogrodach zoologicznych wskazują na zależność pomiędzy warunkami klimatycznymi, a wielkością lwiej grzywy. W niższej temperaturze samcom wyrasta bujna, gęsta grzywa z dłuższym włosem. U osobników przebywających w wyższych temperaturach stwierdzono krótsze i rzadsze owłosienie. Wysoka temperatura otoczenia jest przez wielu badaczy uważana za jedną z możliwych przyczyn bardzo małej grzywy (lub jej braku) u samców populacji z Tsavo.

Białe lwy


Doniesienia o istnieniu białych lwów na terenie Afryki były znane od stuleci. Wobec braku namacalnych dowodów były przez długi czas uważane za wytwór wierzeń, legend czy mitów. Obecnie wiadomo, że oprócz spotykanych osobników albinotycznych wśród lwów zdarzają się przypadki naturalnego, całkowicie białego ubarwienia. Jest to spowodowane działaniem genu recesywnego występującego u obojga rodziców, co zdarza się bardzo rzadko.

Pierwszy udokumentowany przypadek napotkania białego lwa pochodzi z 1928 roku. Kolejne przypadki odnotowano w latach 40. i 50. XX w. W 1975 w przylegającym do Parku Krugera prywatnym rezerwacie Timbavati znaleziono miot złożony z dwóch całkowicie białych (samiec i samica) i jednego normalnie ubarwionego lwiątka (samica). Białe lwiątka zaliczane do podgatunku Panthera leo krugeri zostały przewiezione do ogrodu zoologicznego w Pretorii. Zyskały rozgłos dzięki książkom Chrisa McBride'a "The White Lions of Timbavati" i "Operation White Lion". Białe lwiątka, w przeciwieństwie do normalnie ubarwionych, nie mają cętek na skórze, rodzą się niemal całkowicie białe. Z wiekiem ich futro ciemnieje nabierając koloru kości słoniowej lub kremowego. W ogrodach zoologicznych zdarzają się również przypadki narodzin lwiątek o nietypowo jasnym ubarwieniu zbliżonym do białego.

Wszystkie z dotychczas poznanych białych lwów występujących w warunkach naturalnych pochodzą z okolic Parku Krugera. Pozostałe prawdopodobnie zostały wybite przez człowieka. Żądni myśliwskich trofeów turyści gotowi są zapłacić wysoką cenę za możliwość zabicia białego lwa.

Większość żyjących współcześnie białych lwów została uzyskana w niewoli poprzez celowe kojarzenie par osobników posiadających odpowiedzialny za takie ubarwienie gen. Badacze uważają, że osobniki hodowane w ogrodach zoologicznych pochodzą z co najmniej trzech różnych linii genetycznych, co daje szanse na odtworzenie większej populacji.

Genetyka

Lwy mają 38 (19 par) chromosomów, w tym dwa chromosomy płciowe oznaczane X i Y. Stwierdzono, że lew, tak jak tygrys, ma perycentryczną inwersję fragmentu chromosomu 6. Wzory prążków kariotypu lwa porównano z innymi gatunkami rodziny Felidae; okazało się, że pantera mglista ma kariotyp identyczny z lwim. Organizator jąderka przypisano do małego submetacentrycznego fragmentu chromosomu E1 (oznaczenia chromosomów kotowatych wg konwencji z San Juan). Zidentyfikowano ciałko Barra u lwów.
                        Tryb życia  
Lwy jako jedyne kotowate żyją w grupach rodzinnych. Stado składa się z 3-30 osobników - spokrewnionych samic, ich potomstwa obojga płci i kilku niespokrewnionych samców, których głównym zadaniem jest obrona terytorium i zapładnianie samic. Odnotowano tylko dwa przypadki obecności niespokrewnionych samic w stadzie W stadzie może być jeden samiec (typowe dla populacji z Tsavo) lub koalicja 2-4 samców. Większość stad liczy od 2 do 12 dorosłych osobników. Wielkość, liczba i zagęszczenie stad są uzależnione od dostępności pokarmu oraz liczebności lwów na danym obszarze.



Każde stado ma swoją własną hierarchię, w której najsłabszy samiec ma rangę wyższą od samic. Samce stale rywalizują o przywództwo nad stadem z innymi lwami i rzadko zdarza się, by samiec lwa żył w jednym stadzie dłużej niż 3 lata. Jeśli przewodzący samiec zostanie pokonany przez innego, odchodzi od stada i z reguły już nigdy do niego nie wraca.



Młode samice zwykle pozostają w stadzie na stałe, młode samce opuszczają stado po osiągnięciu dojrzałości płciowej.



Wyjaśnieniem stadnego - nietypowego dla kotowatych - trybu życia mogą być dwie przyczyny: zwiększenie skuteczności pozyskiwania pokarmu oraz zwiększenie przeżywalności młodych. Większa skuteczność polowania w stadzie została wielokrotnie potwierdzona obserwacjami. Badacze podnoszą jednak argument, że w większym stadzie zdobycz dzielona jest pomiędzy wielu osobników. Mniejsza skuteczność lwa polującego samotnie nagradzana jest natomiast większą porcją posiłku, jaka mu pozostaje bez konieczności dzielenia się ze współbiesiadnikami. Wprawdzie większość lwów żyje w stadach, ale samotniczy tryb życia nie jest u nich rzadkością. Poza tym lwy (zarówno samce jak i samice) oddalają się czasem od stada, aby zapolować samotnie, co sugeruje, że wspólne polowania nie są najmocniejszym czynnikiem wzmacniającym relacje socjalne tych zwierząt.



W trakcie wieloletnich obserwacji lwów w Serengeti badacze stwierdzili, że największą przeżywalność młodych uzyskują stada, w których są co najmniej trzy współpracujące ze sobą lwice. Jedna lub dwie samice nie są w stanie uchronić młodych przed nowym samcem, którego pojawienie się w stadzie zagraża lwiątkom - lub przed drapieżnikami, kiedy samice oddaliły się w poszukiwaniu zdobyczy. Lwice wspólnie opiekują się wszystkimi młodymi ze stada, natomiast samiec chroniący terytorium i samic chroni jedynie swoje młode.



W obronie stada przed intruzami lwice stają razem z samcami. Najsilniejsze samce występują do przodu, a reszta stada staje za nimi.



Większość czasu spędzają odpoczywając - do 20 godzin w ciągu doby.
                   
Pokarm i strategia polowania
Lwy są mięsożercami polującymi głównie na ssaki kopytne, jak antylopy, zebry, gazele, bawoły afrykańskie, żyrafy i guźce oraz sporadycznie młode większych ssaków, takich jak słonie, hipopotamy czy nosorożce. Gdy brakuje pokarmu, zdarza im się napadać na zwierzęta hodowlane, zjadać gryzonie, ptaki czy padlinę, a nawet ludzi.   Na terenach otwartych lwy najczęściej polują w nocy. Tam, gdzie są wysokie trawy lub gęste krzewy polowania zdarzają się również w ciągu dnia. Samce rzadko uczestniczą w polowaniach. Przyłączają się do łowów na dużego zwierza, takiego jak bawoły. Wówczas siła samca jest niezbędna do przytrzymania, a następnie powalenia ofiary ataku. Samice zwykle polują stadnie. Badania przeprowadzone przez G. Schallera w 1972 roku w Parku Narodowym Serengeti wykazały, że lwy mają dwukrotnie więcej szans na złapanie ofiary, gdy polują w grupie niż samotnie (17% szans ma samica polująca pojedynczo, a 30% jeśli polują dwie). Kilka samic chętnie współpracuje ze sobą na polowaniu. Podczas polowania rozpraszają się na rozległym obszarze. Część z nich czeka, aż pozostałe nagonią zdobycz w ich stronę, wtedy zaczyna się atak.Skuteczność ataków zależy od zdobyczy, pory dnia, rodzaju terenu oraz umiejętności współpracy w stadzie. W przypadku gazel skuteczność polowania wynosi ok. 14%, gnu i zebr 38% a guźców 48%. Polowanie nocne charakteryzuje się 33% skutecznością, dzienne 21%. Na otwartych przestrzeniach (sawanna), gdzie ofiara ma sprzyjające warunki do ucieczki, skuteczność polowania zależy głównie od umiejętności współpracy pomiędzy osobnikami stada. Przeciętnie tylko 12 procent takich polowań kończy się sukcesem, a w buszu 41 procent. W zależności od terenu, upodobań oraz sposobu obrony stosowanego przez ofiarę lwy używają różnych technik łowieckich.

Podstawowa technika polega na spłoszeniu ofiary i zagonieniu jej do pułapki. Młode lwy kierują upatrzoną zdobycz ku ukrytym w krzakach lub w trawie bardziej doświadczonym osobnikom, które powalają zwierzę. Lwy zabijają, przewracając ofiarę na ziemię i dusząc ją, trzymając zwierzę za pysk lub zaciskając zęby na gardle. Jeśli samica jest zmuszona polować samotnie podkrada się do ofiary na ile to jest możliwe, zwykle na odległość 30 m lub bliżej. Większość ssaków kopytnych potrafi biegać szybciej niż lwy.

Lwy często wykorzystując przewagę liczebną odbierają zdobycz innym drapieżnikom - gepardom, hienom, lampartom i likaonom. Upolowaną lub zdobytą zwierzyną posila się całe stado, a ponieważ każdy lew stara się zjeść jak najwięcej dochodzi między nimi do utarczek. Najsilniejszy lew zjada najwięcej, po nim pozostałe samce, później samice, a na końcu młode. Dzienne zapotrzebowanie pokarmowe dorosłego samca sięga 7 kg, a samicy 5 kg mięsa.
                                
Rozród
Lwy rozmnażają się przez cały rok. Gdy samica wchodzi w ruję, jej gruczoły zaczynają wydzielać intensywną woń. Samiec wyczuwa ją węchem, w czym pomaga mu narząd Jacobsona. Samica wybiera partnera spośród dorosłych lwów ze stada, a następnie oddala się z nim na kilka dni. Przez ten czas para kopuluje kilkadziesiąt razy dziennie, w przerwach liżąc się i łasząc do siebie.

Podczas samej kopulacji samica leży, a samiec kuca nad nią przytrzymując partnerkę zębami za kark.
Charakterystyczna "mina" jaką przybiera samiec, aby lepiej wyczuć samicę narządem Jacobsona

Młode rodzą się w liczbie od 1 do 6 (w większości przypadków od 1 do 4) po ciąży trwającej 100-114 dni. Nowo narodzone lwiątka mają cętki. Ważą od 1 do 2 kg. Młodymi opiekuje się całe stado. Często, gdy lwice ruszają na polowanie, lwiątka pozostają pod opieką jednej lub dwóch "ciotek", które troszczą się o nie do powrotu matek. Jest to zachowanie unikalne w rodzinie kotowatych.

Tylko jedno na pięć lwiątek osiąga dojrzałość. Młodym zagrażają drapieżniki, takie jak hieny, czy lamparty, choroby, a także samce własnego gatunku, gdyż po objęciu przywództwa nad stadem lew zabija młode swego poprzednika, by samice szybciej mogły wejść w ruję i urodzić jego potomstwo. Najmniejszą śmiertelność wśród młodych uzyskują samice rodzące w zbliżonym czasie, wspólnie opiekujące się młodymi i wspólnie je karmiące.


                                







                          


       
                   

                           


Podziel się
oceń
2
3

Ci ludzie są cool (4) | Daj komcie

Ryś

Wierzch czarnożółtorudy z brunatnymi plamkami (wyraźniejsze u populacji górskich, i mniej wyraźne u nizinnych), brzuch i bokobrody białe. Uszy są zakończone charakterystycznym pędzelkiem, ogon ciemniejszy na czubku.
Długość ciała bez ogona
70 - 130 cm
Długość ogona
15 - 40 cm
Masa ciała
16 - 38 kg
Pożywienie: gryzonie, ptaki, sarny, młode jelenie i dziki. Padlinę je tylko w okresach głodu.
Ciąża trwa około 67-74 dni, w miocie jest od 1 do 4 , wyjątkowo 6 kociąt. Kocieta ważą około 290 g, otwierają oczy między 24 i 30 dniem życia; ssą do 3-6 miesięcy. Samodzielność osiągają przed upływem 1 roku życia; samice dojrzewają płciowo w wieku od 9 miesięcy do 1,5 roku, samce później, w wieku od 1,5-2 lat.
Na wolności żyją 14-17 lat.Prowadzą samotniczy, nocny tryb życia. Rewiry samców są większe niż rewiry samic; rewir jednego samca może zachodzić na rewiry 2-3 samic. W trakcie poszukiwania jedzenia rysie przemierzają średnio 7 km w czasie jednej nocy; wbrew utartym poglądom ryś nie czatuje na ofiarę na gałęzi, ale aktywnie jej poszukuje. Samice z młodymi mogą polować również za dnia.
Stare drzewostany o gęstym podszycie, zarówno górskie jak i nizinne; w zależności od obfitosci siedliska, rewir rysia eurazjatyckeigo może się wahać od 130 km2 do 1400 km2.




Podziel się
oceń
5
1

Ci ludzie są cool (3) | Daj komcie

Jaguar

Jaguar (Panthera onca) - gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych. Jest największym kotem Nowego Świata czczony przez starożytnych Majów i Azteków.Jaguar zamieszkuje tereny trawiaste i tropikalne lasy Ameryki Południowej i Środkowej, pustynie południowej Ameryki Północnej.

W 2004 roku zaobserwowano jaguary w Arizonie (Stany Zjednoczone). Na tym wielkim obszarze swego rozmieszczenia jaguar tworzy podgatunki, różniące się między sobą ubarwieniem. Preferuje obszary zasobne w wodę (bagna), podtapiane okresowo lasy (znakomicie pływają) i zarośla krzaczaste nad brzegami rzek.

Na otwartych przestrzeniach i w głębi puszczy występują rzadko - unikają otwartych przestrzeni, ponieważ najlepiej czują się w półmroku panującym w tropikalnej puszczy. Niezwykły wzór sierści doskonale maskuje je wśród plam światła i cienia.Jaguar preferuje samotniczy tryb życia, gdzie wędruje po swoim obszarze łowieckim. Wciągu dnia wyleguje się w jaskiniach lub innych zacisznych miejscach.

Samiec patrolując swoje rozległe terytorium znaczy je moczem, ostrzegając innego samcem że te terytorium jest już zajęte.

Jest zwierzęciem aktywnym w nocy tak jak wszystkie inne koty ma zdolność doskonałego widzenia w mroku. W okresie godowym samce poszukują samic, dochodzi wtedy do walk między samcami.
Pożywienie jaguara stanowią zwykle duże ssaki (tapiry, kapibary, pekari) w razie głodu zjada on nie tylko drobne ssaki i ptaki, lecz napada też krokodyle i żółwie. Często jego łupem padają również ryby. Zwierzę niebezpieczne również dla zwierząt hodowlanych, stąd wytępione na dużym obszarze swego pierwotnego zasięgu (np. w Ameryce Północnej).


Jaguar jest samotnikiem który polega głównie na swojej sile. Poluje przede wszystkim na ziemi i to najczęściej w nocy chcąc zabić, czai się i rzuca z zasadzki na ofiarę, starając się szybko wbić kły swoimi bardzo mocnymi szczękami (najsilniejsze wśród wielkich kotów) w kark lub szyję albo głowę; opowieści o skręcaniu przez jaguara łapami kręgów szyjnych są mitem. Na krótkich odcinkach jaguar może biegać bardzo szybko.
Po zabiciu zwierzęcia ciało przenosi w spokojniejsze miejsce, gdzie stara się najeść do syta. Po zaspokojeniu głodu zakopuje resztki w ziemi i odchodzi. Czasem po kilku godzinach wraca do swej ofiary, by się znowu pożywić. Głodny lub zagrożony może się rzucić na człowieka.
Jaguary większą część roku żyją samotnie, w sierpniu i wrześniu samce poszukują samic, dochodzi wtedy do walk między samcami. Po ok. stu dniach ciąży samica rodzi dwoje lub troje młodych, wyróżniających się jaśniejszym ubarwieniem. Kocięta ważą od 700 do 900 gramów, otwierają oczy po dwóch tygodniach, a mleko ssą przez sześć miesięcy

Młode jaguary odjęte od piersi matki oswajają się pozornie bardzo łatwo, zwykle jednak po dwóch lub trzech latach robią się niebezpieczne dla otoczenia, nawet swych wychowawców. W ogrodach zoologicznych jaguary żyją bardzo długo i często się rozmnażają.
Jaguary jak wszystkie duże koty ma wspaniały wygląd. Najczęściej spotyka się jaguary o sierści czerwonawożółtawej. Brzuch, wewnętrzna powierzchnia nóg, podgardle, broda i podbródek są zazwyczaj białe.


Grzbiet i boki ciała są częściowo upstrzone czarnymi okrągłymi lub podłużnymi plamami, częściowo zaś pokryte większymi od nich plamami i pierścieniami żółtawoczerwonawymi, otoczonymi czarną obwódką (rozetki). Jaguar przypomina bardzo lamparta, od którego jednak jest masywniejszy.


U wszystkich odmian jaguara, mimo wielkiej zmienności ubarwienia, zawsze można znaleźć czarną plamę w kącie pyska i ciemną plamę z białym lub żółtym środkiem na tylnej części ucha. Zdarzają się też jaguary ciemniejsze lub zupełnie czarne (formy melanistyczne).
Jaguar należy do największych kotowatych, jest trzeci pod względem wielkości po tygrysie i lwie. Średnia długość ciała mieści się w granicach 1-1,9 m, licząc od końca pyska do podstawy ogona, ogon ma około 65 cm. Waga u samców może dochodzić do 100 kg. Opisywano też olbrzymie okazy o długości ciała 2,5 m i wadze 131-151 kg.







Podziel się
oceń
2
0

Ci ludzie są cool (3) | Daj komcie

Tygrysy

Tygrys ( Panthera tigris ) jeszcze sto lat temu żył w Azji: od Iranu, przez Chiny, aż po Syberię. Zamieszkiwał również Indie, Malezję, Sumatrę, Jawę i Bali. Wywodzi się prawdopodobnie z północno-wschodniej Azji. W czasach prehistorycznych stopniowo zdobywał nowe terytoria, na południu i na zachodzie. Zoologowie rozróżniają osiem gatunków tygrysa: syberyjski, chiński, indochiński, bengalski, sumatrzański, jawajski, balijski i kaspijski. Tygrysy z Sumatry, Jawy i Bali są mniejsze od pozostałych. Największy jest tygrys syberyjski. Osiąga długość do 3,20 m i waży około 320 kg. Ubarwienie jego sierści jest jaśniejsze niż tygrysa bengalskiego. Człowiek karczował lasy zamieszkałe przez tygrysy od dłuższego czasu. Dziś odmiana kaspijska, chińska, jawajska i balijska praktycznie już nie istnieją. W rezerwatach żyje około 2000 tygrysów bengalskich, 1000 indochińskich, od 600 do 800 sumatrzańskich i niespełna 200 syberyjskich. Sierść tygrysa jest jasnożółta lub ruda. Brzuch, wewnętrzne części łap, klatka piersiowa, koniec pyska i policzki są jaśniejsze. Ciemne pręgi doskonale maskują go wśród roślin dżungli. Jest niewidoczny w cieniu krzewów i pośród wysokich, pożółkłych traw. Tylne, bardzo długie kończyny, umożliwiają mu skok na wysokość pięciu metrów. Posiada długie i ostre pazury, którymi chwyta zdobycz. Ma małą czaszkę i silne szczęki. Rany po ugryzieniu tygrysa są bardzo niebezpieczne. Jest niezwykle silny. Setki metrów może ciągnąć ciało upolowanej zwierzyny, jak on sam. Samiec jest mocniej zbudowany od samicy. Na policzkach rosną mu gęste bokobrody. W zależności od sytuacji, tygrys wydaje różnorakie dźwięki. Gdy spotyka innego tygrysa, porykuje i prycha, Powietrze przepływa wtedy przez jego nozdrza i zamykający się i otwierający pysk. Potrafi również mruczeć. W okresie godów nawoływania przypominają ryczenie. Gardłowym jak atak kaszlu odgłosem oznajmia wielokrotnie, że upolował zdobycz. Żaden zapach, żaden hałas nie ujdzie jego uwadze. Za to nie ma bystrego wzroku, który i tak nie na wiele by mu się zdał. Dżungla jest bardzo gęsta i otwarte przestrzenie w niej nie występują. Tygrys zamieszkuje te tereny, które obfitują w zwierzynę. Spotykany jest zwłaszcza w tropikalnych i równikowych lasach Azji - dębowych, sosnowych, w zaroślach, w wysokich trawach i na terenach bagiennych. Jamy buduje w pobliżu rzek, w skalnych wgłębieniach i w gęstwinie tamaryszek lub bambusów, Nie mieszka w nich na stałe. Tylko tygrysica, wraz z małymi, przebywa tam dłużej. Na Sumatrze i w północno-wschodnich Indiach tygrys żyje w namorzynach i niedostępnych lasach tropikalnych. Tygrysy uwielbiają wodę i często się kąpią. Wspaniale pływają, dzięki czemu bez trudu przedostają się z wyspy na wyspę. W Himalajach zauważono tygrysy występujące na wysokości do 4000 m. Najczęściej jednak nie przekraczają 2000 m. Tygrys syberyjski najlepiej czuje się w śniegu. Nie obawia się zawiei i znosi temperatury do 34° poniżej zera. Pięciocentymetrowa warstwa tłuszczu pod skórą brzucha skutecznie chroni go przed zimnem. Biały tygrys zawdzięcza swój kolor niedoborowi pigmentu: sierść jest biała, a pręgi kasztanowe. W naturze występuje bardzo rzadko. Pierwszego białego tygrysa schwytano w lesie Rewa, w Indiach. Wiele zdziwienia wzbudziło wtedy białe, o niebieskich oczach i kasztanowych pręgach zwierzę. Doprowadzono do krzyżówki tygrysa białego z typowo ubarwioną tygrysicą. W pierwszym miocie żaden z tygrysków nie był biały. Skrzyżowano więc białego tygrysa-ojca, z jedną z jego córek. Na świat przyszły cztery białe tygryski. Wyhodowane licznie żyły w Govindgarth. Uznane zostały za "narodowe skarby". Ten wielki drapieżnik najczęściej żyje sam; niekiedy jednak samiec i samica spędzają jakiś czas wspólnie. Samica z małymi może podzielić się zdobyczą z samcem. Terytoria samców są trzy lub cztery razy większe od terytoriów samic. Ich powierzchnia może sięgać stu kilometrów kwadratowych. Na Syberii, gdzie zwierzyna łowna występuje rzadziej, tygrys może panować na obszarze 300 km2. Zazwyczaj na terytorium jednego samca żyje więcej zwierzyny, niż potrzeba mu by przeżyć. Samce bronią swych terenów bardziej zaciekle niż samice, ale za to tolerują obcego tygrysa, przez pewien czas pozostającego na jego obszarze. Samce i samice skrapiają zarośla i skały mieszaniną moczu z wydzieliną produkowaną przez gruczoły znajdujące się w okolicy odbytu. Mogą również tylnymi łapami rozgrzebywać ziemię i pozostawiać tam urynę lub odchody, a także - na korze drzew - ślady pazurów. Intensywny zapach tego miejsca utrzymuje się przez wiele tygodni i jest znakiem dla innych tygrysów. Gdy obcy tygrys wyczuje go, wykrzywia pysk, ściąga wargi, język mu zwisa. Wygląda na bardzo zdegustowanego, ale w rzeczywistości wyraża w ten sposób zadowolenie. W ten sposób tygrys otrzymuje informacje o samcu lub samicy zamieszkującej dany teren. Kiedy tygrys rusza na polowanie, ptaki z krzykiem zrywają się do lotu, małpy z przerażającym wrzaskiem rzucają się do ucieczki, jelenie sambar ryczą. W Indiach tygrys zjada zdobycz ważąca od 50 do 300 kg, np.: jelenie aksis lub jelenie Barasinga, nilgau i tapiry. Rzadko atakuje młode nosorożce, słonie, czy większe, dzikie bydło, jak bawół czy gaur. Nie pogardzi pawiem, żółwiem, jeżozwierzem, małpą. szarańczą ...i wszystkimi gatunkami zwierzyny domowej. Tygrys syberyjski żywi się dzikami, jeleniami, rysiami, borsukami i zającami. Łowi nawet łososie. Tygrysy żyjące w północnych rejonach rozmnażają się na trzy miesiące przed nadejściem wiosny, a na południu przez cały rok, Samice osiągają dojrzałość seksualną około czwartego lub piątego roku życia, samce - w rok później. Gdy samica jest w okresie rui, łączy się z samcem, zwabionym zapachem jej wydzieliny. Spędzają wspólnie kilką dni, niekiedy cały tydzień. Samicą łagodnie mruczy, a samiec jej odpowiada. Ociera się o niego, tarza po ziemi. Liżą się nawzajem. Kopulacja trwa kilkadziesiąt sekund. Oboje głośno ryczą, po czym samiec oddala się szybko, by uniknąć uderzenia łapą samicy. Po stu dniach ciąży tygrysica rodzi w trudno dostępnym miejscu, ukrytym wśród gęstych zarośli, dwa do czterech, niekiedy pięć lub sześć. Tygrysiątka są ślepe, ważą od 800 gramów do 1,5 kg. Samica odpędza ich ojca, który, zgłodniały, może je pożreć. Do czasu ukończenia pierwszego roku życia matka wychowuje małe na obszarze nie przekraczającym 20 km2. W wieku dwóch miesięcy pierwszy raz wychodzą poza jamę. Przestają być karmione mlekiem około szóstego miesiąca. Roczne tygryski uczą się sztuki polowania, choć na początku są jeszcze niezdarne. Dwuletnie mogą już rywalizować z matką w zdobywaniu pożywienia. Młode opuszczają samicę i wyruszają na poszukiwanie własnego terytorium. Tygrysica znowu będzie mogła mieć potomstwo. Tygrys lubi polować o zachodzie słońca. Mimo ogromnego ciała potrafi bezszelestnie poruszać się w dżungli. Czai się na zwierzęta roślinożerne wracające z wodopoju. Swój wielki apetyt zaspokaja 15-20 kg mięsa dziennie, co oznacza 70 jeleni aksis rocznie. Ale nie jada każdego dnia, bo nie zawsze polowanie kończy się sukcesem. Do ofiary podchodzi najbliżej, jak to możliwe, po czym chwyta ją, ale nie ściga dalej, niż na odległość dwustu metrów. Mniejsze zwierzę zabija ugryzieniem w kark, większe - w gardło. Swą ofiarę zaciąga w gęstwinę, gdzie w spokoju ją zjada. Zaczyna od zadu. Od czasu do czasu przerywa ucztę, by zaspokoić pragnienie, W ciągu kilku dni pożera sambara, jelenia indyjskiego.

Podziel się
oceń
5
0

Ci ludzie są cool (4) | Daj komcie

Mrówkojad cz.1


                                     Cechy szczególne Mrówkojada:
1.Długa i gęsta sierśc chroni go przed ugryzieniami mrówek.
2.Długi pysk ,maleńkie oczy i uszy.
3.Brak uzębienia.
4.Pólmetrowy język.
5.Długie i silne pazury.
6.Szeroki jak wachlarz ogon służy do podpórki.

                                              Lep na mrówki
Pyszczek mrówkojada zakończony jest małym otworem gębowym ukrywającym
długi i lepki język.Kiedy mrówkojadwywęszy mrowisko,
zagląda do środka i zaczyna wysuwac i chowac swój jezyk,
połykając mrówki przylepione do niego.
Jestem w tym mistrzem, potrafi wysunąc język 150  razy na minute.
                                      
                                   Ostry pazur
Przednie łapki  mrówkojada, których używa on do rozgrzebywania mrowiska 
zaopatrzone są w :na każdej z nich znajdują sie po 4 pazury,
z których trzy są bardzo duże i silne.
Przy ich pomocy ostrożnie otwiera mrówcze korytarze
i w ciągu minuty pochłania 100 do 200 mrówek ,larwi jajeczek.
W ten sposób może byc pewny że następnym razem kiedy do niego trafi wystarczająco
dużo pokarmu.Lecz by się najeśc potzrba mu 10 tysięcy mrówek ,więc cały czas wędruje od mrowiska
do mrowiska.                          
Podziel się
oceń
5
1

Ci ludzie są cool (0) | Daj komcie

Zebry cz.2

                                           w grupie raźniej
Zebry, tak jak większośc koniowatych,
żyją w stadach.W skład pasiastej rodziny
wchodzą ogier, kilka klaczy i ich potomstowo.
Zebry często łączą się z innymi stadami w ogromną,
liczącą nawet po 400 osobników rodzinę,
bo najlepiej czują się ,
kiedy są blisko osobników
swojego gatunku.
    
                                     

                                           

                                      Pierwsze kroki
Małe źrebaki już 15 minut po urodzeniu niezdarnie próbują
stanąć, co nie jest łatwym zadaniem,
bo ich nogi  są w stosunku do wielkości ciala wyjątkowo długie.
Po kilku dniach odosobnienia mama i żrebak dołączają do stada.
Choć wydaje się to niełatwym zadaniem,malec bez trudu
rozpoznaję mamę wśród setek wujków i cioć
poznaję ją po głosie ,zapachu i po charakterystycznym tylko dla niej ułożeniu pasków.


                                                                           

                                               Poszukiwany ,poszukiwana
Tak jak odcisk naszego palca pozwala zidentyfikować człowieka ,Tak ułożenie pasków
na skórze każdej zebry jest niepowtarzalne.
Na całym świecie niema dwóch zebr ,
których ubarwienie byłoby identyczne.

                                      
   Zebra     
środowisko życia:sawanny i stepy Afryki
waga:ok.300 kg
długość:2,3m
długośc ogona 50 cm
liczba młodych: 1
prędkośc biegu :do 60km/h
zebra jest równa z dorosłym człowiekiem
                    



                                                           
                                    


                                        
Podziel się
oceń
3
3

Ci ludzie są cool (2) | Daj komcie

piątek, 24 października 2014

Licznik odwiedzin:  89 326  

Zwierzęcy kalendarz

« październik »
pn wt śr cz pt sb nd
  0102030405
06070809101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

O moim bloogu

Blog o zwierzakach.Gry i info o zwierzakach a szczególnie o psach i kotach.oraz koniach.

Adoptowałam pieska o imieniu Szizi i Szuzi.


Dodatki na bloga
Adoptowałam delfinka o imieniu Della.


Dodatki na bloga
Free Music
Free Music
Free Music

Statystyki

Odwiedziny: 89326
Wpisy
  • liczba: 129
  • komentarze: 660
Galerie';
  • liczba zdjęć: 64
Bloog istnieje od: 2666 dni

Maskotka bloga

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket To maskotka bloga a zwie się Obdom rasy dalmatyńczyk.Banuje niegrzecznych ludzi zbanowal już osobę o nicku Chycel dlatego że obraził mojego pekińczyka o imieniu Bobi. Jeżeli zostawisz komcia z dopiesem Obdom nakarmisza go a jak dalmatynczyk Obdom to pobawisz sie z nim.

Lubię to

Więcej w serwisach WP

Bloog.pl

Bloog.pl